Insulinooporność to nie choroba, a pewna dysfunkcja organizmu, która nie leczona (dietą, lekami i regularną aktywnością fizyczną) w ciągu 10 lat może zmienić się w cukrzycę.

Insulinooporność jest to stan, charakteryzujący się obniżoną wrażliwością organizmu na działanie insuliny, która jest hormonem odpowiedzialnym za regulację m.in. stężenia glukozy we krwi. Może to prowadzić do zachwiania prawidłowego poziomu glukozy, co za tym idzie sprzyjać rozwojowi cukrzycy typu 2.

Dlaczego przy insulinooporności się tyje?

Nadmiar insuliny może niekorzystnie oddziaływać na organizm poprzez np. zwiększenie skłonności do tycia w skutek anabolicznego jej działania, zmian w metabolizmie białek, tłuszczu, węglowodanów oraz stłuszczenie wątroby, zaburzenie gospodarki cholesterolu, zaburzenie ciśnienia krwi, pracę jajników oraz zwiększa szybkość podziałów komórkowych – rozwój zmian nowotworowych.

Jakie są przyczyny insulinooporności?

Przyczyn insulinooporności upatruje się w wielu czynnikach. Do głównych należy:

  • otyłość brzuszna – kobiety powyżej 80 cm w pasie, mężczyźni powyżej 94 cm w pasie
  • wysokokaloryczna dieta- 500 kcal/ dzień więcej, niż wartość całkowitego wydatku energetycznego w ciągu dnia.
  • dieta oparta na produktach o wysokim Indeksie Glikemicznym – IO powyżej 70
  • stany zapalne
  • wiek- ryzyko zachorowania wzrasta wraz z wiekiem
  • obciążenie genetyczne (cukrzyca 2 i otyłość w rodzinie).

Jakie są objawy insulinooporności?

Insulinooporność do pewnego momentu nie daje większych objawów, z czasem ujawniają się różnorakie symptomy, najczęściej jest to:

  • spadek sił i ociężałość po posiłku (zwłaszcza obfitych i bogatych w węglowodany)
  • wzrost masy ciała – pomimo odpowiedniej diety
  • rozdrażnienie
  • obniżenie nastroju
  • „mgła umysłowa” – problemy z koncentracją, skupieniem, rozumieniem
  • bóle głowy
  • bóle stawów
  • rogowacenie ciemne oraz brodawkowe wykwity skórne – zmiany w obrębie pach, szyi, dłoni
  • ciągłe uczucie zmęczenia oraz senność w ciągu dnia
  • uczucie zimna
  • napady głodu po 2-3 godzinach po posiłku tzw. „wilczy głód” – drżenie rąk, kołatanie serca, uczucie lęku – hipoglikemia poposiłkowa
  • nieuzasadniony apetyt na słodycze
  • problemy z redukcją nadmiernych kilogramów.

Proces leczenia pacjenta z insulinoopornoscią polega na holistycznym i indywidualnym podejściu do tematu. Lekarz (endokrynolog, ginekolog lub diabetolog) tutaj pełni główną rolę – diagnozuje insulinooporność, zleca właściwe badania, kontroluje stan zdrowia pacjenta oraz przepisuje odpowiednie leki i suplementy.

Dietetyk jako istotne uzupełnienie zespołu leczniczego – edukuje i pomaga zmienić złe nawyki żywieniowe oraz przygotowuje indywidualny plan żywieniowych dostosowany indywidualnie do pacjenta.

Insulinooporność nie jest wyrokiem – to stan alarmujący o tym, iż nasze odżywianie i styl życia należy diametralnie zmienić, by móc zatrzymać rozwój chorób i cieszyć się zdrowiem przez długie lata.  

Autor:

Agata Musiał

Współautor:

Karolina Cudzich-Gunia

Bibliografia:

  1. Musiałowska Dominika, Insulinooporność zdrowa dieta i zdrowe życie, Wydanie I, Wydawnictwo Feeria, Łódź 2017
  2. Makarowska Magdalena, Jedz pysznie z niskim Indeksem glikemicznym, Wydanie I, Wydawnictwo Feeria, Łódź 2017
  3. Musiałowska Dominika, Makarowska Magdalena, Dieta w insulinooporności, Wydanie I, Wydawnictwo Feeria, Łódź 2018
  4. Pawlak Joanna, Derlacz Rafał, Mechanizm powstawania oporności na insulinę w tkankach obwodowych, Dział Badawczo-Rozwojowy, Adamed Sp. z o.o., Pieńków, Czosnów, Zakład Regulacji Metabolizmu, Instytut Biochemii, Wydział Biologii UW, Warszawa, Warszawa 2011, http://www.postepybiochemii.pl/pdf/2_2011/200-206.pdf Data dostępu 06.01.2019
Skomentuj

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *